مقدمه

در جمهوری اسلامی آفات زیادی بچشم میخورد ؛ اجتماعی ، سیاسی،اقتصادی، فرهنگی و... . در هر موضوع و برای هر کدام که اقدام کنی به آسیبی دیگر میرسی و به همین نسبت مانند دالان های تو در تو و بهم متصل ؛ به آخر آن نمیرسی یا به همانجایی که شروع کرده ای بازمیگردی ، کلافی سردرگم ، نفس و توان را میگیرد و با هر میزان انرژی و انگیزه ، نهایتا بی رمق و سرخورده از بهبود وضعیت میکند/

برای من احمدی نژاد و لاریجانی ، جنتی ، رئیسی ، اژه ای و ...  آدمهای بدی محسوب نمیشوند بلکه آنها را افرادی عادی مثل هر کس دیگری شاید حتی برخی از خود ماها میدانم که در موقعیت های خاص ، رفتار عادی داشته اند اینها به اندازه ی جایگاهی که اشغال نموده اند ، بزرگی و توان لازم را ندارند
تعبیری دارد افلاطون که فرزند هر کس باید در همان جایگاه شغلی و سطح اجتماعی پدر و خانواده بماند و چیزی تحت عنوان گردش نخبگان و ارتقاء اجتماعی را نمیپذیرد در همین جهت فقط اشراف را ، کسانی که سوابق خانوادگی در سیاست دارند و آن هم اشراف پاک و اهل فضایل سه گانه یا آریستوکرات (فلاسفه) را برای حکومت سزاوار میداند . جدا از درستی یا نادرستی این دیدگاه، به نظر میرسد آن چیزی که افلاطون به دنبالش بوده ظرفیت و بزرگی شخصیت فرد برای زمامداری ست که آن را در قالب یک قشر(اشراف نجیب زاده) مختص کرده است. چه آنکه ممکن است در دیگر طبقات اجتماعی نیز فرزندانی منیع و بلند نظر تربیت شوند اما در کل سخن او به تمامیت نادرست نیست.

در میان شخصیت های سیاسی کشور تعدادی هستند که این خصیصه را داشته و با رسیدن به قدرت ، به نوکیسگی اموال بیت المال را نمیروبند و فساد نمیکنند. اینان تعدادشان خیلی کم است و به نظرم افراد غیر عادی هستند حالا هر چه اسمشان را میگذاریم؛ با ایمان، پدر و مادر دار ، با اصالت و...
به عبارتی دسته اول(احمدی نژاد و..) عادی اند و این دومی ها غیر عادی؛ و سیاست جایگاه افراد عادی نیست.