در دوره حاکمیت تیم قبلی مذاکره کننده هسته ای، اتفاقاتی می افتاد که نقلش برای ماندن در تاریخ خوب است. دوستان رسانه ای به یاد دارند که هر از گاهی جلساتی کاریکاتوری با حضور دست اندرکاران مذاکره هسته ای برگزار می شد. معمولا یکی دونفر سخنران جلسه بودند که جذابیت حرفهایشان را می شد از خمیازه ها و چرت زدن های حاضران فهمید. بعضی هم به خاطر فرار از کسالت ، مرتبا استکانهای چای را از فلاسکهای روی میزها پر می کردند و سرمی کشیدند. اگر احیانا سوالی هم مطرح می شد با جوابهای کلیشه ای،کشدار و بی سروتهی مواجه می شد که سوال کننده را پشیمان می کرد.

تیمهای خبرنگاری هم که همراه مذاکره کننده ها می رفتند، سرنوشت جالبی داشتند. به این ترتیب که یکی دونفر از اعضای تیم مذاکره در جلسه ای دورهمی ، متن خبری را که باید منتشرمی شد را می نوشتند و عینا به دست خبرنگاران می رسید . حداکثر اینکه خبرنگاران ویرایشی جزئی می کردند و گرنه محتواها، فرمایشی بود.
با این توضیح روشن است که چرا افکار عمومی هیچ خبری از اتفاقات سیاسی نداشت و فقط یکی دوتا عکس و فیلم از خانم اشتون و دکتر سعیدجلیلی منتشر می شد که تصنعی می خندیدند .
اینها را نوشتم تا فرق آن روزها را با این روزها که همه از همه چیز خبر دارند روشن کنم.بالاغیرتا اگر تیم قبلی مذاکره، تیم بود،به تیم ظریف هم می شود گفت تیم؟!.